Dru­ga odsło­na serii pism nie­miec­kie­go filo­zo­fa kore­ań­skie­go pocho­dze­nia Byung-Chul Hana.

Po trzech tomach zbio­rów, w któ­rych uda­ło się zgro­ma­dzić 12 ese­jów Hana wyda­nych w minio­nych latach na nie­miec­kim ryn­ku, wydaw­ca (Wydaw­nic­two Kry­ty­ki Poli­tycz­nej) zde­cy­do­wał się przejść do publi­ko­wa­nia jego kolej­nych prac w osob­nych tomach.

Na pierw­szy ogień idzie esej Bez sza­cun­ku. Kry­zys spo­łecz­ny, któ­ry uka­zał się w ory­gi­na­le na począt­ku tego roku.

Podob­nie jak w przy­pad­ku poprzed­nich tomów za prze­kład odpo­wia­da Rafał Pokryw­ka, książ­ka jest już zapro­jek­to­wa­na, zło­żo­na i w cią­gu naj­bliż­szych tygo­dni wylą­du­je w dru­kar­ni, więc do księ­garń tra­fi zapew­ne nie póź­niej niż na począt­ku maja.

Kolej­ne ese­je Hana uka­zu­ją się w ory­gi­na­le w nie­wiel­kich tomach roz­wi­ja­ją­cych poje­dyn­czą intu­icję zary­so­wa­ną w jego wcze­śniej­szych pra­cach. Tak jest rów­nież w tym przypadku.

W nowej odsło­nie wspól­nie z wydaw­cą zde­cy­do­wa­li­śmy się pójść w tę samą stro­nę – posta­wi­li­śmy na mniej­szy, bar­dziej poręcz­ny for­mat, ale księgarsko/bibliotecznie kom­pa­ty­bil­ny z wyda­ny­mi zbio­ra­mi. Zwięk­szy­łem sto­pień pisma – zarów­no tek­stu głów­ne­go, jak i przy­pi­sów, któ­re prze­nie­śli­śmy na koniec książ­ki, zgod­nie z prak­ty­ką wydań nie­miec­kich i angielskich.

Zapro­po­no­wa­łem zacho­wa­nie ukła­du typo­gra­ficz­ne­go zna­ne­go z wcze­śniej­szych pol­skich wydań. Dzię­ki temu publi­ka­cja zacho­wu­je cha­rak­ter zbli­żo­ny do tego, z któ­rym czy­tel­ni­cy zetknę­li się m.in. przy lek­tu­rze Spo­łe­czeń­stwa zmę­cze­nia i innych ese­jów.

Książ­ka otrzy­ma­ła twar­dą opra­wę z okrą­głym grzbie­tem. Na okład­ce Wiba­lin Recyc­led – oklej­ka o szorst­kiej fak­tu­rze, dobrze współ­gra­ją­cej z kry­tycz­nym wobec współ­cze­sno­ści podej­ściem auto­ra, wybrzmie­wa­ją­cym już w samym tytu­le, a rów­no­cze­śnie przy­da­ją­ca publi­ka­cji pew­nej szlachetności.

Wyklej­ka zadru­ko­wa­na sele­dy­no­wym pantone’em, kore­spon­du­ją­cym ze zga­szo­nym gra­na­tem na okład­ce. W środ­ku Mun­ken Print Whi­te o pod­wyż­szo­nym spulch­nie­niu, bar­dziej lek­tu­ro­wy w charakterze.

Myślę, że będzie to książ­ka przy­jem­na w odbio­rze – zarów­no w sen­sie fizycz­nym, jak i inte­lek­tu­al­nym – pozwa­la­ją­ca zapo­znać się w przy­ja­znej for­mie z reflek­sja­mi jed­ne­go z naj­istot­niej­szych współ­cze­snych filozofów.

Reżim neo­li­be­ral­ny odosab­nia ludzi. Prze­kształ­ca ich w samot­nych wojow­ni­ków, któ­rym w reżi­mo­wym żar­go­nie nada­je się mia­no przed­się­bior­ców wła­sne­go życia. W ten spo­sób prze­ci­na­ne są wię­zi gru­po­we wzmac­nia­ją­ce struk­tu­rę spo­łecz­ną. Poje­dyn­cza poraż­ka nie jest już amor­ty­zo­wa­na przez wspól­no­tę. Upo­ko­rzo­ny czło­wiek zaczy­na wąt­pić w swo­je siły i nie­na­wi­dzić sie­bie. Spo­łe­czeń­stwo osią­gnięć nisz­czy oto­cze­nie spo­łecz­ne, w któ­rym może­my się czuć bez­piecz­nie i w któ­rym jeste­śmy sza­no­wa­ni. Roz­wi­ja destruk­cyj­ną siłę ­odśrod­ko­wą, któ­ra odpy­cha ludzi coraz dalej od siebie.

[frag­ment książki]

O wcze­śniej­szych tomach pisa­łem już na blo­gu → tu i → tu, pre­zen­to­wa­łem w → port­fo­lio.